PAPA

05 mei PAPA

Wat gespannen kijk ik naar mijzelf in de spiegel die zich in de lift bevindt. Je weet nooit precies wat je aantreft en het went nog steeds niet. We voeren de code in en lopen door een lange gang, langs een altijd lege slaapkamer waar de tv, met voetbal erop, luid aanstaat.

Even zoeken in welke woonkamer hij zit. Altijd in die woonkamer waar de meeste mensen zitten. Ik kijk hem achter op de rug. Hij zit in een zitje met wat personeel tv te kijken. Ik aai hem over zijn kale hoofd en zeg: “Hai Pap!” Hij kijkt wat verdwaasd achterom en begint gelijk te huilen van blijdschap. “Hoe wist jij dat ik hier zat?!” “Uit betrouwbare bron”, antwoord ik grappend. De humor is mijn vader nog steeds niet kwijtgeraakt er verschijnt een glimlach op zijn gezicht. Ik vertel hem dat we samen een eindje gaan rijden. Hij herkent mijn man Bart gelijk en ook hij wordt ontvangen met een huilende uitroep. Rijden is het mooiste wat je mijn vader nog kunt bieden, want hij wil zo graag naar huis. De hele dag loopt hij wankelend over de gangen achter zijn hoge rollator, met zweet op de rug, pincodes van deuren en liften trotserend, op zoek naar huis…

Mijn vader was altijd al een man met veel onrust in zijn lichaam en hoofd, maar daar had hij hele mooie oplossingen voor bedacht. Op pad; hardlopen, fietsen en lekker rijden. Dat alles kan helaas niet meer en wat blijft er dan nog over als alle regie van je afgenomen is doordat de tand des tijds zijn werk heeft gedaan. 

We gaan naar beneden waar de auto vlak voor de deur geparkeerd staat. Het is een hele tour voor hem om in de auto te komen, maar zijn wilskracht overwint. Eenmaal in de auto vraagt hij of het echt waar is dat Pa overleden is? “Waarom heeft toch niemand mij dat verteld?” Hij vraagt dit vaker, soms weet ik hem af te leiden, maar aan alles voel ik dat die tactiek vandaag niet gaat werken. Hij wil het erover hebben en wel nu! Ik vertel hem dat ik al 56 jaar ben en dat ik mijn opa nog nooit ontmoet heb. Dus dat het al echt heel lang geleden is dat hij gestorven is… “Ben je dan niet mijn zus?!”, vraagt hij. Ik leg zo geduldig en liefdevol mogelijk uit dat ik zijn dochter ben.

Het wordt stil in de auto. Je ziet hem denken en ineens is het hoge woord eruit: “Ik heb dementie, hè?” Nog nooit eerder sprak hij het uit. Op intuïtie antwoord ik dat het waar is en dat ik het heel erg naar voor hem vind. Maar dat hij gelukkig ook nog heel veel wél weet. We zijn samen stil.

Dan leest hij de namen van de straten voor op de navigatie. Zijn we op de Laaressingel nu? Daar woonden Gerrit en Marie op nummer .. (en dat klopt!), zijn broer en schoonzus.

We krijgen een telefoontje van onze oudste zoon Pepijn. Hij roept gelijk en zeer enthousiast: “De scheids!!” Maar hij denkt vervolgens wel dat het de zoon van mijn zus Annemieke en haar man Edwin is.

Zo vreemd en grillig dit ziektebeeld en elke keer weer schokkend.

Het doet mij denken aan een van de weinige boeken die ik voor de lijst heb gelezen op de middelbare school Hersenschimmen. Hierin wordt dit proces zo aangrijpend beschreven van een man die heldere en minder heldere momenten heeft en het zich soms realiseert. Het greep mij op 17 jarige leeftijd al zo aan, alsof ik wist dat ik dit mee zou gaan maken.

We hebben het fijn samen onderweg. Mijn vader is erg dankbaar. Na een uur vraagt hij of hij nu dan toch echt naar huis mag?

“We brengen jou naar huis”, zeggen we, maar als we arriveren bij de zorginstelling zegt hij:  “Hier moet ik dus juist niet zijn! Hier moet ik de hele dag wachten…”

Het grijpt mij aan en ik voel mij machteloos dat ik hem moet teleurstellen. Als kind wil je het allerliefste dat je vader gelukkig is. Maar dat is niet te regelen in dit geval. Momenten van verlichting geven, dat is het enige dat kan. De kunst is om je daarbij zelf niet uit het oog te verliezen. Dat heb ik in het begin wel gedaan; meerdere keren per dag gaan, maar het hielp niets. Geluk is ‘an inside job’ en niet van buiten naar binnen te halen.

Het is een heel proces voor ons allemaal. Ik heb geen idee hoe dit moet voelen voor mijn vader. In de nacht word ik na zo’n intens bezoek vaak wakker en wil de ‘verhalenverteller in mijn hoofd’, Karel, het er nog heel erg graag met mij hierover hebben. Hij wil mij op de frequentie schuld, schaamte en spijt hebben.

Ik kijk dan naar het schilderij dat in onze slaapkamer hangt, gemaakt door mijn zus met een knipogende uil, die ons bewustzijn symboliseert, met de tekst; RELAX NOTHING IS UNDER CONTROL

Ik glimlach mild doe wat ademhalingsoefeningen en val weer in slaap.

Mijn vader is inmiddels 84 jaar en heeft een fantastisch leven gehad met een rijkdom aan liefde die hij gegeven en ontvangen heeft. Die liefde is er nog steeds, de persoonlijkheid verlaat langzaam het toneel.

In the end we realize, only love is for real!

Mirjam

Wil je ook meer en meer de verhalenverteller doorzien en plaats maken voor meer liefde in je leven?

Kom dan naar de meeste liefdevolle locatie ever: 

Zondagmiddag 1 juni

Ontvangst 14:00  

Sessie van 14:30-16:15 

Hoeve de Haar 

Grote Looweg 4

Ambt Delden

Opgeven bij Fabienne via:

vanslootenfabienne@gmail.com 

Geef je 06 nummer op, dan krijg je van Fabienne een tikkie van 32,50. Dit is inclusief een kop koffie of thee en een lekker taartje.

Er zijn nog 15 tickets beschikbaar.