Spiegelland

12 mrt Spiegelland

Wist je dat alles wat we zien in deze wereld een reflectie is van ons binnenwereld? Dus als jij gelooft dat het universum waarin wij leven een vijandig universum is dan zul je de hele dag bezig zijn met bewijzen te verzamelen dat dit klopt. De vreemdeling die met zijn gezin door jouw buurt wandelt, worden direct bestempeld als potentiële inbrekers. Jouw baas die steeds weer een voortgangsgesprek met jouw inplant op die ene vrije dag die jij hebt in de week, irriteert jouw mateloos. De jeugd die steeds extreem veel op mobieltjes zit, is niet meer wat het geweest is.

What you believe is what you perceive!

Alles wat jij nu ziet, is een afspiegeling van de door jouw gevormde overtuigingen in jouw jeugd. Wat jij gelooft over jezelf, de wereld, jouw baan, jouw bedrijf is wat je uiteindelijk ook ziet in jouw buitenwereld. De bril die we vandaag op hebben en waardoor we onze wereld ervaren, is een bril uit het verleden.

Heel vaak zijn we ons niet eens bewust van al onze overtuigingen. We hebben immers 100.000 gedachten op een dag waarvan het overgrote deel onbewust en negatief is. De wereld waarin wij leven is dus een soort spiegelland. 

Als ik mag spreken voor een groep (onbekende) mensen die bij mij in de klas zitten of in de zaal waar ik spreek dan mediteer ik vooraf op de tekst die ik van Byron Katie heb gehoord.

Voor mij werkt dit echt maar dat komt omdat ik het ook geloof dat ik de moeite waard ben om van te houden, sterker nog omdat ik ook echt (meestal ha, ha, ha) van mijzelf hou.

Dat is een soort van basisovertuiging van mij waar ik middels mijzelf vergeven (en dat is nog steeds work on progress) weer naar terug ben gekeerd.

Als we heel jong zijn hebben we nog geen mopperende Muppet in ons hoofd die overal commentaar op heeft. Ik kruip niet snel genoeg, ik heb geen goed BMI, mijn IQ is beneden gemiddeld, waarom woon ik in het Ooooosten van het land? Je bent dan nog helemaal puur en onschuldig. Als we ouder worden gaan we geloven dat er iets mis met ons is, dat we schuldig zijn en soms zelfs geloven we dat we in en in slecht. Kinderen van gescheiden ouders denken vaak dat het hun schuld is dat hun ouders uitelkaar zijn omdat ze, net als ieder ander kind, wel eens vervelend zijn geweest. We leggen als kind verbanden die vaak totaal onjuist zijn maar dat is wel wat we zijn gaan geloven over onszelf en in de buitenwereld zoeken we constant naar bewijzen van deze overtuigingen. 

Een mooi voorbeeld is dat ik als jong meisje ouders had die allebei knetterhard werkten in onze schoenenwinkels. De meeste kinderen hadden destijds een mama die thuis was met een kopje thee als je uit school kwam (alsof dat altijd zo ideaal is).

Ik wilde dat ook, ik wilde aandacht van mijn papa en mama en niet van de oppas. Dus ging ik uit school vaak stiekem naar de winkel en wachtte ik op aandacht van mijn ouders die vaak met klanten bezig waren. Ze stuurden mij naar huis naar de oppas of gaven mij een kwartje waarvoor ik snoepjes mocht kopen, letterlijk een zoethoudertje, geen wonder dat ik nu nog steeds de neiging heb om mijn mopperende Muppet te verdoven met suikers.

Mijn zus Annemieke heeft dezelfde ouders maar heeft dit totaal anders ervaren en voelde zich volgens mij wel gezien. 

Mijn beroep docent zijn en op de grote podia staan in Nederland komt niet uit de lucht vallen. Het heeft te maken met gezien willen worden. Je beroep is jouw pijn zeggen ze vaak zo mooi. Mijn grote geluk is dat het echt mijn joy is. Ik word betaald voor spelen daar ben ik enorm dankbaar voor maar dat is lang niet bij iedereen het geval helaas,

Maar als ik het alleen zou doen omdat ik de bevestigng van buiten naar binnen wil halen dan is dit is nooit afdoende dan wil je altijd meer.. Nog een vollere zaal of nog meer opdrachten per week. Het werk dat ik te doen had, en waar ik nog steeds aan werk, is mijzelf vergeven dat ik ben gaan geloven dat ik niet gezien werd/word.

Soms denk ik nu ben ik er.. en dan daagt het leven je weer enorm uit en vraagt je: “Kun je dat in deze situatie ook?!”

We hebben allemaal zo onze overtuigingen die we ooit zijn gaan geloven over onszelf als kind. Een greep uit de collectie: ik ben niet goed genoeg, ik ben de liefde niet waard, ik ben niet mooi genoeg, ik ben slim genoeg, ik ben slecht, ik word niet gesteund?

Als je die laatste overtuiging hebt dan is het bijvoorbeeld heel erg moeilijk om hulp te vragen en te accepteren.

Hoe weet je nu welke overtuigingen je hebt? Kijk naar wat er in jouw leven zich (keer op keer) aandient. We leven immers in spiegelland.

What you believe is what you perceive, choose belief and run the film!

Wil je ook werken aan meer bewustzijn? Kom dan op dinsdag 8 april naar mijn show in Delden het is altijd weer anders, verfrissend, kwetsbaar en vol zelfspot. Er zijn nog een paar tickets te koop via onderstaande link:

https://mijnetickets.shop/stadscentrum-het-parochiehuis/6787d4b740a7f

Het moet natuurlijk wel weer, zoals altijd, volle bak zijn anders voel ik mij niet gezien (ha, ha, ha!) 

Ik verheug mij er enorm op jullie dan te mogen inspireren en te ontmoeten, Mirjam Spitholt